In de voetsporen van Sissi

Sissi in de Aardbeientuin

Er is een brug in Budapest naar haar vernoemd, een school, een wijk, een plein, een stuk van de grote ring en een straat. Er staan beelden van haar. Keizerin Elisabeth, koningin der Hongaren, en bij veel mensen beter bekend als Sissi, is nog steeds geliefd in Boedapest. Haar man, keizer Franz Joseph, zul je daarentegen vergeefs zoeken. Al toen hij regeerde, was hij niet erg populair. Na zijn dood is hij geleidelijk geheel uit het stadsbeeld verdwenen. Zelfs de brug die naar hem was genoemd, kreeg een andere naam.

Helemaal terecht is dat overigens niet. Dat Budapest de stad is die het nu is, is er grotendeels aan te danken dat er in het Habsburgse Rijk onder zijn bewind decennialang vrede en welvaart heerste. Bovendien werd de stad in zijn tijd hoofdstad. Zonder Franz Joseph was Boedapest mogelijk niet meer dan een provinciestad geweest. Maar het werd hem, door sommigen tot de dag van vandaag, niet vergeven dat hij aan het begin van zijn regeerperiode in 1849 de Hongaarse opstand tegen de Habsburgers wist neer te slaan en bovendien een aantal van de leiders liet executeren.

Sissi daarentegen maakte zich van de meet af aan geliefd. Ze leerde vloeiend Hongaars (eerlijkheidshalve, dat sprak Franz Joseph ook), kwam regelmatig in Hongarije en speelde een grote rol in het ontstaan van de Oostenrijkse-Hongaarse dubbelmonarchie, waarbij Hongarije in 1867 een zelfstandig gebied werd binnen een federatie met Oostenrijk. Dat ze mooi was en een innige relatie onderhield met Graaf Gyula Andrássy, de eerste premier van de Hongaarse regering na de vorming van de dubbelmonarchie, speelde zeker ook een rol. Hoe innig die relatie geweest is, is nooit duidelijk geworden, al is er altijd gespeculeerd dat ze een verhouding hadden. Dat is ook de suggestie in de Sissi-filmtrilogie met Romi Schneider in de hoofdrol.

Als Sissi naar Hongarije kwam, verbleef ze liever niet in het grote koninklijke paleis op de Burchtheuvel, dat haar veel te veel aan het stijve Weense hof deed denken dat ze juist zoveel mogelijk probeerde te ontvluchten. Veel liever verbleef ze in een kleiner paleis in Gödöllő, waar ze veel vrijer was en waar ze bovendien makkelijk haar grote hobby, paardrijden, kon beoefenen. Het paleis in Gödöllő is de afgelopen jaren geheel gerestaureerd en zeker een bezoek waard

Maar ook in Boedapest zelf vind je Sissi op allerlei plaatsen. De brug die naar haar genoemd is, heeft verder niets dat aan haar doet denken, maar aan de Budazijde aan de voet van de brug, op het Döbrentei tér, staat, enigszins verstopt door een afrit, een kopie van het beeld dat in 1932 precies aan de andere kant van de rivier, op het huidige Marcius 15 tér, werd onthuld. Dat was 34 jaar na haar dood, een opmerkelijk lange tijd, gezien het feit dat de Budapester gemeenteraad al in 1900 het besluit nam dat zo'n beeld er moest komen, en het nodige geld ook binnen de kortste keren werd ingezameld. Maar men kon het niet eens worden over het ontwerp, en niet over de plaats. Twintig jaar later, in 1953, werd het weer gesloopt, maar de restanten werden opgeslagen, waardoor het in 1986 mogelijk was het beeld weer opnieuw te plaatsen, zij het op een andere plek.

Na de stichting van de dubbelmonarchie werden Franz Joseph en Elisabeth in de Matyáskerk op de Burchtheuvel tot koning en koningin van Hongarije gekroond. De kerk beschikt over een kopie van de kroon, en wie het kerkelijk museum bezoekt, komt bovendien door een ruimte waarin een muurschildering aan deze gebeurtenis herinnert en waar ook nog een marmeren buste van Sissi staat. Aan de achterkant van de burcht kun je de Budabergen zien, waar niet alleen de stadsbevolking, maar ook Sissi graag kwam ging wandelen. Op de Jánoshegy (Jansheuvel) staat een uitkijktoren die om die reden naar haar is vernoemd.
Een van de mooiste beelden van Sissi staat op een wat verborgen plaats: de Epreskert (Aardbeientuin), een beeldentuin in de Bajza utca, een zijstraat van de Andrássy ut. Het beeld had oorspronkelijk in het parlement geplaatst moeten worden, maar is daar uiteindelijk nooit terecht gekomen en daardoor is het altijd in de opslag blijven staan.
Maar sinds enkele jaren is Sissi wel bij het parlement te bewonderen, overigens in gezelschap van haar gemaal. En in gezelschap van de man die mogelijk haar minnaar was, graaf Gyula Andrássy. Links van het parlement is in 2015 het ruiterstandbeeld dat daar ooit van hem stond, weer opnieuw opgericht, en in de sokkel van het standbeeld zijn afbeeldingen van de kroning en van de ondertekening van het staatsverdrag te zien. Wie het origineel wil zien van de kroon waarmee Franz Joseph koning van Hongarije werd, moet het parlement zelf in. Daar staat het kroonjuweel uitgesteld, omringd door streng kijkende wachters.

Om niet te missen, de Csontvárytentoonstelling op de burcht

Csontváry, de eenzame cederboom

Hij was vegetariër, dronk niet en had visioenen. Knettergek vonden ze hem in zijn eigen tijd, en niemand wilde zijn schilderijen hebben. Hij stierf eenzaam en in armoede, nadat hij ook nog eens zijn spaargeld kwijt was geraakt in de Eerste Wereldoorlog. Inmiddels is Tivadar Csontváry erkend als een van de belangrijkste schilders van Hongarije. Maar zijn werk dat bewaard is gebleven, is uitsluitend te danken aan de architect Gedeon Gerlóczy. Die vond de schilderijen, die Csontváry tijdens zijn leven aan de straatstenen niet kwijt kon, na diens dood in 1919 opgerold in een juten zak op een zolder. Ze waren haast op straat gezet, maar Gerlóczy zag gelukkig wat hij in handen had.

Normaal gesproken moet je naar het in 1973 geopende Csontváry Museum in Pécs, waar het overgrote deel van zijn werk hangt. Maar tot eind dit jaar is een overzichtstentoonstelling van zijn schilderijen in Boedapest te bewonderen. Dat is pech voor Pécs, waar het museum bij gebrek aan schilderijen tot volgend jaar dicht is, maar een geluk voor bezoekers van de Hongaarse hoofdstad. Want Csontváry's soms wat naïeve mystieke realisme kent weliswaar invloeden van expressionisme en jugendstil, maar is een unieke, op zich staande stijl.

Er zijn slechts 127 werken van hem bekend, pakweg 100 schilderijen, de rest tekeningen. Daarvan is het meeste (waaronder de schilderijen uit Pécs) in bezit van de Nationale Galerie in Boedapest. Een deel van de schilderijen is in de communistische tijd naar Rusland verdwenen en nooit teruggekomen. Van andere werken is onbekend wat ermee gebeurd is. Op de website van de tentoonstelling staat een overzicht van die tekeningen en schilderijen, met een oproep voor informatie.

De periode waarin Csontváry schilderde was kortstondig, niet meer dan veertien jaar. De in 1853 geboren Csontváry was feitelijk autodidact.  Hij was eigenlijk apotheker, maar besloot zich  na een visioen toe te leggen op de schilderkunst. Hij reisde veel, en tijdens zijn leven werden drie tentoonstellingen van zijn werk georganiseerd. Maar toen - in tegenstelling tot de beloften van het visioen - ook de laatste een mislukking bleek, raakte hij in een diepe depressie en stopte met schilderen.

De tentoonstelling in Boedapest vindt plaats in het voormalige hoofdkwartier van het Hongaarse leger op de burchtheuvel, op het Disz tér (bereikbaar met bus 16), en is dagelijks, met uitzondering van maandag, geopend van 10 tot 18 uur. Toegang is 3200 forint als het kaartje aan de kassa wordt gekocht en 2880 forint bij voorverkoop via het internet. Er zijn kortingen voor families met kinderen, studenten (diák) en mensen boven de 62 (nyugdíjas 62-70 év). Wie boven de 70 is (70 év felett) krijgt nog meer korting. Gehandicapten kunnen gratis naar binnen, hun begeleider met korting. Tickets zijn geldig binnen een toegewezen tijdsbestek.

Kunst kijken en kopen

Ludwig Museum, (foto Ludwig Museum)

Het post-socialistische Hongarije met zijn nieuw vrijheden, contrasten en controverses was de afgelopen 25 jaar een vruchtbare bodem voor moderne kunst. Weliswaar zijn, in tegenstelling tot collega’s uit Polen, Slovenië of Roemenië, maar weinig Hongaarse kunstenaars internationaal echt doorgebroken, maar er wordt wel degelijk veel intrigerende kunst gemaakt en tentoongesteld. Een overzicht van de belangrijkste musea voor hedendaagse kunst en van de meest invloedrijke galerieën.

Het Ludwig Museum
Het belangrijkste instituut voor hedendaagse kunst in Boedapest is zonder twijfel het Ludwig Museum, dat in 1989 ontstond uit de private collectie van Peter en Irene Ludwig en is gevestigd in het Paleis der Kunsten aan de oever van de Donau in Pest. Het bezit de grootste verzameling in Hongarije hedendaagse kunst uit de socialistische en de post-socialistische tijd in Hongarije, met uiteraard de nadruk op kunstenaars uit Hongarije en de andere (voormalige) Oostblok- en Sovjetlanden, maar ook het nodige werk van (beroemde) Westerse kunstenaars zoals Andy Warhol . De permanente tentoonstelling bevat 80 werken die de Ludwigs kort na 1989 in dit deel van Europa verwierven. Er zijn ook een paar tijdelijke tentoonstellingen die de moeite waard zijn. “Rode Horizon” is de titel van een tentoonstelling van werk van Russische en ex-Sovjet kunstenaars (tot 6 september), terwijl “Neo-Academici in Sint Petersburg” inzicht geeft in de non-conformistische kunst die in de jaren ’90 in Rusland opgang deed (tot 13 september).

Komor Marcell utca 1 (bij de Rákóczi brug, bereikbaar met tram 2)

Kunsthal

De Kunsthal (Műcsarnok)
De Kunsthal aan het Heldenplein is het andere grote officiële instituut voor hedendaagse kunst. Het werd opgericht in 1877 met de Duitse Kunsthallen als voorbeeld.  Net als die hallen heeft de Kunsthal geen eigen collectie, maar organiseert tentoonstellingen van werken die de ontwikkelingen in de hedendaagse kunst weerspiegelen. In 2013 werd het beheer van het museum in handen gegeven van de aan de conservatieve regering gelieerde Hongaarse Academie van Kunsten. Die heeft tot taak om nationale Hongaarse architectuur, beeldende kunst, mediakunst en fotografie, design en toegepaste kunst te promoten en dat wordt weerspiegeld in het aanbod van de Kunsthal. De huidige tentoonstelling – de Nationale Salon 2015 – is een collectie van Hongaarse kunstwerken  van de laatste tien jaar, uitgekozen door Julia Mészáros, kunsthistorica en voormalig directeur van een museum in Györ.

Dózsa György út 37 (de ingang is eigenlijk op het Hősök tere)

Galeries: de pioniers ...

Al snel na de val van het IJzeren Gordijn in 1989/1990 openden de eerste private galerieën hun deuren. De volgende vier behoren tot de selecte groep die er al vroeg bij waren en het meest invloedrijk waren in de ontwikkeling van de hedendaagse kunst in Hongarije.

Kunst: de muurschilderingen van Neopaint

Rubik kubus. foto Neopaint

Dankzij de kunstenaars van Neopaint verandert het zevende district van Boedapest de laatste maanden in snel tempo in een reusachtige openluchtgalerie. Neopaint, een groep graffiti-kunstenaars die van hun jeugdhobby hun werk hebben gemaakt, kreeg van de gemeente toestemming om de overal in de wijk aanwezige vuurwanden te verfraaien.
Het gaat om de huizenhoge, kale, verwaarloosde muren die zichtbaar worden als het buurpand wordt afgebroken. Meestal zijn ze raamloos, soms hebben ze hele kleine wc-raampjes die in het verleden op een luchtschacht uitkeken en in alle gevallen zijn ze spuuglelijk. Tot de kunstenaars van Neopaint langskomen en de kale muur veranderen in een landschap, een gevel met een groentewinkel, een enorme Rubik-kubus, of een ode aan de beste voetballers die Hongarije ooit heeft gekend.

De kunstenaars van Neopaint zijn allemaal als tiener ooit begonnen graffiti-tags. De meesten van hen verdienen hun geld met decoratieve wandschilderingen in gebouwen of spectaculaire blikvangers voor bedrijven bij bijvoorbeeld beurzen. Ze werken niet alleen in Hongarije, maar tot aan Parijs en Dubai aan toe.
Ze maken deels nog steeds gebruik van graffititechnieken, maar combineren die met andere technieken en ze zijn in staat een enorme wand binnen hele korte tijd te versieren, Hun huizenhoge wandschilderingen hebben niets meer met traditionele graffiti te maken. De kunstwerken zijn echt overal in de wijk te vinden, en vormen een welkome aanvulling in deze toch al zo levendige buurt in het hart van Pest.

Neopaint is sinds 2010 actief aan het lobbyen voor het gebruik van hun technieken bij de renovatie van brandmuren in Boedapest. In het eerste jaar maakten ze drie wandschilderingen, waarmee ze wilden laten zien dat het geen kapitaal hoeft te kosten om een troosteloos stuk wijk een heel nieuw uiterlijk te geven.
Een van hun eerste kunstwerken in het zevende district was een zonnig landschap op een wand naast een kleine speelplaats, die daardoor in één klap van een wat treurig ogend buurtspeeltuintje veranderde in een plek waar je als moeder graag met de kleine heengaat.

Kleurige Stad: muurschildering in de Kazinczy utca

Maar hun echte doorbraak kwam twee jaar geleden in een samenwerkingsproject met het stadsbestuur van het zevende district en verffabrikant Trilak. Die samenwerking leidde tot een officieel brandmuur-rehabilitatieproject en een golf aan nieuwe schilderijen, meer dan vijftien in 2013 en 2014. En het aantal blijft groeien.

Overigens wees iemand me erop dat Neopaint niet de enige is die muurschilderingen maakt in het zevende district. In het kader van het Színes Város Strongbow Festival (Kleurige Stad Strongbow Festival) hebben meerdere kunstenaars afgelopen najaar bijgedragen aan de openluchtgalerie die het zevende district langzamerhand wordt.

Hieronder een lijst met Neopaint-schilderingen. De lijst is zeker niet volledig, ook al, omdat er steeds nieuwe schilderijen bijkomen

Zevende district:
De meest typische straat van Pest – Király utca 11.
Landschap – Király u. 25.
Kaart van Boedapest - Kazinczy utca 52
De wedstrijd van de eeuw – Rumbach Sebestyén utca 10.
Sissy – Rumbach Sebestyén u. 9.
Rubik kubus - Rumbach Sebestyén utca 7
Knoop opnieuw! – Dessewffy utca 30–36.
Namaakgevel – Kertész u. 30.
Zeilen – Dohány u. 32–34.
De Grote Ring anno, Continental Hotel – Dohány u. 42.
Kristalboom – Wesselényi u. 30.
Vluchtelingenkind – Gozsdu udvar
Sprookjesstad – Baross Gábor lagere school, Hernád u. 42.
De Grote Ring anno, Madách Imre Gimnázium – Barcsay u. 5.
Naaister – Akácfa u. 41.
Groentewinkel – Klauzál tér

Andere districten:
Namaakgevel – Budapest XII., Márvány utca
Hongaarse acteurs – Budapest IX., Rákóczi híd pesti hídfő
Budapest anno - Budapest V., Városháza tér
HÉV (trein) – Budapest III., Szentlélek tér
Super 8 – Budapest VIII., Kőfaragó u. 8.
Taxi – Budapest VIII., Asztalos Sándor u. 16.

Hongaarse kunstenaars: Margit Kovács, keramiek met een grote K

Ik dacht altijd dat ik niet zoveel had met het werk van de Hongaarse kunstenares Margit Kovács (1902–1977), maar na een bezoek aan het keramiek museum in Szentendre dat aan haar werk is geweid, moet ik die mening grondig herzien. Vooral haar religieus geïnspireerde beelden zijn vaak ronduit betoverend.

Natuurlijk vind je in de eerste zaaltjes van het museum de beeldjes en werken die haar zo populair hebben gemaakt bij een groot Hongaars publiek en die je doorgaans ziet afgebeeld als het om Margit Kovács gaat. Het zijn vooral veel vrouwenfiguren met ietwat popperige gezichten, hele grote onschuldige ogen, gestileerd haar en vaak gekleed in fraaie jurken al dan niet beschilderd met bonte kleuren of volkskunstmotieven. Ik kan me heel goed indenken dat mensen het mooi vinden en de stijl is zeker apart en kenmerkend – je haalt zo’n typische Margit Kovács er meteen uit – maar het is niet “mijn ding” zoals dat dan heet.

Maar in de zalen erna lijkt het haast wel alsof er een andere kunstenares aan de gang is geweest. Je herkent de markante Kovács-stijl en toch is het anders: ingetogener, sierlijker, dieper. Zo is er een prachtig beeld van een oude gehurkte vrouw die somber en verstild naar de grond voor zich staart, haar handen afwerend voor haar borst en op haar hoofd een eend. Of het beeldje van de Annunciatie, waarbij een sierlijke en onderdanige Maria van een bijna dwingende engel Gabriel te horen krijgt dat ze de moeder wordt van de zoon van God. Of het kleurige tableau, gestileerd als een Oudegyptische wandschildering, van drie koningen die giften komen brengen; wat een betoverend groen en rood.

En zo is er nog veel meer, waaronder allerhande vazen, werk uit de communistische jaren vijftig (mooi voor de volledigheid), meubels en werktuigen uit haar pottenbakkers werkplaats en natuurlijk heel veel informatie over haar leven en carrière en de nodige fotoboeken en postkaarten met haar werk.
Het museum in Szentendre (Vastagh György u. 1, op 25 meter van het hoofdplein, ook op maandag geopend) heeft de grootste collectie van haat werk, maar er is ook een klein museum in haar geboorteplaats Györ (Apáca u. 1, maandag gesloten).

Voor wie geen tijd heeft om de stad uit te gaan: ook her en der in Boedapest vind je keramiek van Kovács zomaar op straat: bij de Weense Poort (Bécsi Kapu) op de Burchtheuvel is een plaquette die de straatnaam moet verbeelden en bij het Apothekersmuseum in dezelfde wijk staat een Madonna met kind in een nis in de muur. In de Régi posta utca, een zijstraat van de Váci utca in het centrum van Pest, vind je een tegeltableau van een oude postkoets (de straatnaam betekent Oude Poststraat). Een ander tegeltableau is te vinden in de Vármegye utca in dezelfde wijk.

Hongaarse kunstenaars: Gyula Hincs, de Hongaarse Picasso

Hincz

Over de Hongaarse schilder Gyula Hincz (1904-1986) doet het verhaal de ronde dat hij in 1926 in Parijs regelmatig met Picasso at en dronk, waarbij degene die recent een schilderij had verkocht, betaalde. Hincz draaide vrijwel altijd voor de rekening op. Deze legende, waar of niet waar, moet uiteraard illustreren dat de Hongaarse schilder misschien wel van hetzelfde niveau was als de grote meester en is mogelijk ook mede de oorsprong van de bijnaam die hij in Hongarije heeft: de Hongaarse Picasso.
Wie schetst onze verbazing toen we er onlangs, na toch al vijf jaar in Vác te hebben gewoond, achter kwamen dat een belangrijk deel van Hincz’s werk zich hier in dit stadje bevindt? Het wordt goed verborgen gehouden, in een klein museum dat zich volgens een niet al te groot uitgevallen bord bij de ingang “Értéktár”(Het Depot) noemt. Nog kleiner dan dat bord is de vitrine met de poster waarop aangekondigd wordt wat het museum zijn bezoekers te bieden heeft. Jammer, want nu we er eenmaal binnen zijn geweest, was de eenduidige conclusie: dat moet elke kunstliefhebber die in Vác is, gaan zien. Hincz is best een ommetje waard.

Hincz

De vergelijking met Picasso gaat wellicht wat ver, maar een feit is dat het werk van Hincz – kleuren, vormen, composities – buitengewoon expressief is en altijd veel mensen heeft aangesproken. Zijn vroege schilderijen uit de jaren twintig, dertig en veertig van de vorige eeuw hebben onder invloed van zijn reizen naar Rome, Parijs en Berlijn surrealistische en kubistische trekken. Maar het figuratieve blijft in zijn werk altijd een belangrijke rol spelen en in de loop van zijn leven heeft hij zich steeds weer open gesteld voor nieuwe stijlen en vormen, van realistisch (in de beginperiode van het communisme in Hongarije) tot abstract. Hij maakte van alles: genrestukken, historische schilderijen, portretten, maar ook posters en plakkaten, muurschilderingen, tapijten, glaswerk, beelden en niet te vergeten heel veel boekillustraties. Dat laatste is ook de kunstvorm waar de meeste Hongaren hem van kennen.
Zo werd hij gaandeweg een van de bekendste kunstenaars van Hongarije – een aantal van zijn werken hangt in de Hongaarse Nationale Galerie op de burchtheuvel – maar internationaal maakte hij, ‘opgesloten’ als hij was binnen de grenzen van het Oost-Europese, nooit naam. In 1983 doneerde hij 400 van zijn werken aan Vác, zijn favoriete stad (hoewel hij er niet vandaan kwam en er nooit woonde of werkte) en na zijn dood verwierf Vác via de familie nog 1300 andere werken. In de permanente tentoonstelling in de grote zaal en het trappenhuis van Het Depot is daarvan noodgedwongen slechts een klein deel te zien. Maar wat er hangt, is zeer de moeite waard. En dat in zomaar een provinciestadje.

Hongaarse Ark van Noach

Behalve Hincz heeft Het Depot trouwens nog een aantal, onderling totaal niet samenhangende tentoonstellingen in de aanbieding, die ieder op zich misschien minder de moeite waard zijn, maar als je er toch bent, zeker leuk genoeg zijn om niet over te slaan. Curieus is het suikerwerk van twee lokale suikerbakkers, waaronder een vaas van suiker die eruit ziet alsof hij van porselein gemaakt is. Dan is er een tentoonstelling van gietijzerwerk, wat aanzienlijk minder boeiend klinkt dan hij in werkelijkheid blijkt te zijn. Verder is er nog het werk van een bekende boekbinder (maar om eerlijk te zijn, als je één in leer, met goudsnit gebonden boek hebt gezien, heb je ze een beetje allemaal gezien) en dat van twee pottenbakkers, vader en dochter, waarbij vooral een door de vader gebakken tegel een curiositeit is: de afbeelding stelt de Ark van Noach voor die onder Hongaarse vlag vaart.

Hongaarse kunstenaars: Ferenczy en de kunstenaarskolonie in Szentendre

Szentendre heeft nu eindelijk zijn museum waarin recht wordt gedaan aan diegenen die het mooie Servische dorpje aan de Donau net boven Boedapest ooit op de kaart hebben gezet: de diverse schilders en beeldhouwers die zich hier in de afgelopen 120 jaar vestigden en het maakten tot het kunstenaarsdorp dat het nu nog is. Werk van diverse schilders en stromingen, te beginnen met de vader van het Hongaarse impressionisme Károly Ferenczy, zijn te zien in het geheel vernieuwde Ferenczy museum dat afgelopen week werd geopend.

Het is geen heel groot museum geworden waar je uren kunt dwalen, maar daar hebben de meeste mensen bij “een dagje Szentendre” waarschijnlijk ook geen behoefte aan. In drie afdelingen biedt het in beeld en tekst (ook in het Engels) een beknopt overzicht van de artistieke ontwikkelingen in het plaatsje. Dat begint met werk van Ferenczy, die hier tussen 1889 en 1892 woonde en werkte. Ferenczy geldt ook als de stichter van de moderne Hongaarse schilderkunst en was een van de oprichters van de kunstenaarskolonie in Nagybánya, nu Satu Mare in Roemenië).
Nadat Nagybánya in 1920 volgens het verdrag van Trianon bij Roemenië was gevoegd, vestigden een aantal schilders van de kolonie zich in 1926 in Szentendre (o.a. omdat Ferenczy er gewoond had en omdat het een beetje aan Nagybánya deed denken) en begonnen er een nieuwe kunstenaarskolonie. Het was het begin van Szentendre als kunstenaarsdorp waar zich vervolgens steeds weer nieuwe generaties vestigden. Werk van “de acht oprichters” is te zien in een tweede zaal van het museum, terwijl in een derde ruimte werk wordt tentoongesteld van kunstenaars uit Szentendre van de tweede helft van de 20e eeuw.
Het museum is nog niet helemaal af, er komen bijvoorbeeld nog een beeldentuin, een lapidarium en een koffiebar bij, en er zijn nog wat kinderziektes (dingen die niet goed zijn opgehangen, kleine foutjes in de Engelse vertaling e.d.) maar het zou eind van het jaar helemaal klaar moeten zijn. Het museum is gevestigd aan de Kossuth Lajos ut, 100 m. voorbij de brug met de Dumtsja Jenö ut waar het Számos Marsepein museum zit. Het is even zoeken, want er zijn nog geen borden die naar het museum verwijzen, maar dat geldt ook voor de al in 2012 geheel gerenoveerde Kunst Molen (Müvészeti Malom) aan de Bogdányi u. 32, waar o.a. tentoonstellingen van hedendaagse kunstenaars uit Szentendre te zien zijn.
Natuurlijk is Szentendre daarnaast ook nog het toeristische stadje dat het de afgelopen decennia al was: mooie kronkelige straatje en kleine pleintjes, Servisch orthodoxe kerkjes, het uitzicht op de Donau (verbeterd nu de oude dijk is afgebroken), veel galeries, cafés en restaurants, en natuurlijk de onvermijdelijke maar inmiddels ontelbare winkeltjes met souvenirs en folkloristisch spulletjes.

Meer weten over Szentendre of Hongarije?
Koop "Hongarije, meer dan een reisgids" als e-boek of paperback. Verkrijgbaar bij onszelf  (zie advertentie rechtsboven) of via Amazon Duitsland waar u ook een voorproefje op het boek kunt krijgen.